AkciÄŸer kanseri, bana sigarayı bıraktıran illet…
Yeni doÄŸmuÅŸtu kızım, para biriktiriyorduk ve ben hala sigara içiyordum. Sonra bir gün, öksürmeye baÅŸladım; terlemeler, göğüs aÄŸrısı…
Doktora gitmem gerekiyordu, biliyordum.
Tevekkeli deÄŸil, her sigara yakışımda akciÄŸer kanseri, aklımın karanlık köşelerinde gölge içinde bir gölge gibi geziniyordu, duyuyordum. Moral bozan o görüntüler vardı aklımda: Kanser hastalarının sorunlarını irdeleyen filmler, belgeseller, bilim-teknik dergilerindeki makaleler, istatistikler, yasal uyarılar, sigara içmeyenlerin hassasiyetleri…
“Ä°nsanın üç kuruÅŸluk keyfini kaçırmaktan baÅŸka iÅŸe yaramayan ÅŸeyler!” diye düşünüyordum o zamanlar.
“Adam sen de!” diyordum. Hep baÅŸkalarının başına gelen bir bela deÄŸil miydi o? (SavaÅŸlar, açlıklar, diÄŸer felaketler gibi…) Hem, ne kadardır içiyordum ki ÅŸunun ÅŸurasında, elbet bırakırım…Ama sonra, ÅŸimdi deÄŸil!…
Ä°lk nefeste kovuyordum zihnimdeki hayaletleri.
Yeni doÄŸmuÅŸtu kızım ve para biriktiriyorduk. Derken, kan geldi…
Kızım! diye düşündüm ilk olarak. Acaba daha kaç yıl yaÅŸarım para kazanmak için? Hem, nasıl söylerim eÅŸime, anneme, babama! O istatistikler, film sahneleri, makaleler gölgelerin içinden sıyrılıp ÅŸekil aldı birden. Hayalet olmadıkları belliydi…
EÅŸime yalan söyledim, “Üşütmüşüm herhalde, bir doktora görüneyim, içim rahat etsin” diye gülümsedim huzursuz bakışlarına karşılık…
Bunları düşünüyordum hastaneye giderken…
Röntgen çektiler, mütehassıs uzun uzun baktı filme, rapor yazmaya baÅŸladı anlamadığım bir dilde. BildiÄŸim birkaç kelimeyi birleÅŸtirip, berbat bir aksanla sordum: “Nasıl?”. Kötü, dedi ifadesiz bir yüzle, zarfı uzatırken. Bir uÄŸultu perdesinin ardında dudaklarının kımıldadığını görüyordum, “Uzmanı gör, o sana gerekli bilgiyi verecek.” gibi bir ÅŸey mırıldanıyordu sanırım.
Sonra kendimi uzmanın karşısında otururken buldum. Uzun uzun baktı filme. Ne kadar ilerlemiş, tedavi ne kadar sürecek, kaç yıl ömür biçerler acaba diye düşünürken o susmaya devam ediyordu. Sonunda patladım:
- Kanser deÄŸil mi doktor?
Ãœrktü. EndiÅŸeyle baktı gözlerimin içine ve ihtiyatla konuÅŸmaya baÅŸladı : “Hayır. Ağır bir bronÅŸit geçiriyorsunuz…”
Başımın dönmeye baÅŸladığını hissettim. BronÅŸit! İçimdeki derin endiÅŸeye tuhaf, deliliÄŸe benzer bir coÅŸku, bir umut katıldı. Sayı konusunda ilk defa dürüst davranarak : “Ama ben günde 1.5 paket sigara içerim doktor” dedim, “Kilo vermeye baÅŸladım, üstelik kan öksürüyorum…”
Hastaneden çıktığımda hayalet gibiydim. Kolumun altında endiÅŸemi yok etmeye yetecek sayıda uzman doktor tarafından onaylanmış teÅŸhis raporu ve bir poÅŸet dolusu ilaç vardı. Aklımdaysa doktorun ÅŸu sözleri : “Sigarayı kesinlikle bırakmanız gerekir. Bana ‘kanser deÄŸil mi?’ diye soran ilk kiÅŸi siz deÄŸilsiniz ve ben o soruya her zaman menfi yanıt veremeyebiliyorum.”
Bu, mutlu biten bir öykü deÄŸildir. Çünkü akciÄŸer kanserine yakalanma riskinin, sigarayı bıraktıktan sonra -en iyimser tahminle- on sene süreyle devam ettiÄŸini biliyorum…
" AkciÄŸer kanseri, bana sigarayı bıraktıran illet… "
Ozgunuz yorumlara kapali